صفحه بعد مصاديق و شيوه‏هاى اجرايى تروريسم صفحه قبل

فصل چهارم

مصاديق و شيوه‏هاى اجرايى تروريسم
صهيونيستى


گروه‏هاى تروريستى براى دستيابى به مقاصد و اهداف خود از وسايل و شيوه‏هاى متعددى استفاده مى‏كنند، كه اغلب دستخوش تغيير و تحول مى‏شوند. شيوه‏هاى اجرايى و روش‏هاى عملياتى تروريسم صهيونيستى نيز، با توجه به اختلاف زمان، مكان، امكانات، رهبرى‏ها، اهداف و حجم، سازماندهى و برنامه‏ريزى و... ممكن است با هم تفاوت داشته باشد.
اما آن‏چه كه مى‏توان به طور مشخص در اين‏باره گفت، اين است كه شيوه‏هاى تروريستى عام و مشتركى وجود دارد كه تروريسم صهيونيستى به آن دست زده است. اين شيوه‏ها كه در زير به چند نمونه‏ى آن اشاره مى‏شود، به همين چند روش محدود نمى‏شود، بلكه تعداد آن‏ها بيشتر و گسترده‏تر است. به گونه‏اى كه هيچ‏كس نمى‏تواند كارهاى غير منتظره‏اى را كه تروريسم صهيونيستى در آينده آبستن آن‏هاست پيش‏بينى كند. چند نمونه‏ى رايج اين شيوه‏هاى تروريستى عبارت‏اند از:

× هواپيماربايى

»هواپيماربايى از خطرناك‏ترين روش‏هاى گروه‏هاى تروريستى است، كه يكى از سرويس‏هاى مهم حمل و نقل هوايى را تهديد مى‏كند. هواپيماربايى خطرات زياد و چند جانبه‏اى دارد، يعنى علاوه بر اين‏كه هواپيما و مسافران آن را در معرض خطر قرار مى‏دهد، بر حمل و نقل هوايى نيز تأثير منفى مى‏گذارد.«(49)
انگيزه‏هايى كه موجب ربودن هواپيما و تغيير دادن مسير آن با استفاده از زور مى‏شود عبارت‏اند از:
»انگيزه‏هاى شخصى؛ كه از بعد روان‏شناسى با مصلحت‏انديشى برخوردارند.
- انگيزه‏هاى سياسى، مانند اعتراض به اوضاع سياسى كه رضايت‏بخش نيست؛ درخواست آزادى برخى از بازداشت‏شدگان سياسى؛ اعلام كردن قضيه‏ى معينى در سطح و دامنه‏ى وسيع، و يا استفاده از آن به عنوان وسيله‏ى اعمال فشار بر دولت مشخص يا يك رژيم سياسى، براى اصلاح رفتار معينى كه قصد انجام آن را دارد، و يا منحرف شدن از تصميمى كه قصد انجام آن را داشته است، و ممكن است انجام آن به گروه‏هاى مشخص مخالف آن دولت يا رژيم سياسى لطمه بزند.«(50)

اين در حالى است كه دولت‏هاى مختلف تدابيرى را براى جلوگيرى از هواپيماربايى انديشيده‏اند. هر چند كه اين تدابير به طور كامل مانع از اين كار نشده‏اند؛ اما نوعى عمل پيش‏گيرانه عليه احتمال وقوع اين حوادث به شمار مى‏روند. اين تدابير به دو دسته تقسيم مى‏شوند:
»- تدابيرى مانند كنترل رفتار مسافران يا سرنشينان، بازرسى، استفاده از دستگاه‏هاى اشعه‏ى ايكس و علايم مغناطيسى The Megnetomerter، كه در فرودگاه و قبل از پرواز هواپيما به مرحله‏ى اجرا درمى‏آيند.(51)
»- تدابيرى كه در داخل هواپيما اتخاذ مى‏شود؛ مانند حضور تعدادى از افراد امنيتى مسلح، كه به گونه‏ى خاصى آموزش ديده، قدرت مقابله با هر گونه تلاش براى هواپيماربايى را دارند. برخى از شركت‏ها نيز اقدامات خاصى را انجام مى‏دهند، براى مثال؛ درب كابين خلبان را طورى قفل مى‏كنند كه تنها كادر هواپيما قادر به گشودن آن هستند. و يا فشار قسمت سرنشينان را كاهش مى‏دهند، كه اين امر به دستگيرى هواپيماربايان كمك مى‏كند. و يا مواد و محلول‏هاى بيهوش‏كننده‏اى را به هواپيماربايان مى‏باشند.«(52)
بهره‏گيرى صهيونيست‏ها از اين شيوه‏ى تروريستى، اغلب با عمليات هواپيماربايى هواپيماربايان، كه تدابير فوق‏الذكر براى پيشگيرى از اقدام آن‏ها انديشيده شده، متفاوت و حتى گاهى متكامل‏تر است.
رژيم صهيونيستى به طور معمول براى هواپيماربايى دو گونه عملكرد داشته است. يكى هواپيماربايى توسط عناصر و مزدوران خود كه به طور عمده تابعيت غير اسرائيلى دارند. و ديگر هواپيماربايى به وسيله‏ى هواپيماهاى جنگنده‏ى خود. به اين صورت كه با چند فروند هواپيماى جنگنده، هواپيماى مسافربرى مورد نظر را مجبور به فرود در يكى از پايگاه‏هاى نظامى هوايى يا فرودگاه‏ها در فلسطين اشغالى كرده است.
اين اقدام تروريستى رژيم صهيونيستى در حالى انجام گرفته كه ديگر كشورها از مبارزه با سيطره‏ى غير قانونى بر هواپيماهاى مسافربرى و غيرنظامى حمايت كرده‏اند. و بنا بر اقدامات و توصيه‏هاى سازمان‏هاى بين‏المللى هواپيمايى غيرنظامى حداقل دو توافقنامه به امضا رسيده است. اين توافقنامه‏ها عبارتند از:(53)
»- توافقنامه‏ى جرايم و اعمالى كه در داخل هواپيما رخ مى‏دهد. اين توافقنامه در 14 دسامبر سال 1963 در توكيو به امضا رسيد؛ و پس از رسيدن به حد نصاب قانونى لازم براى اجرا )يعنى پذيرش آن توسط 12 كشور(، در دسامبر 1969 به اجرا گذاشته شد.
- توافقنامه‏ى سركوب جرائم تجاوز به امنيت هواپيمايى غيرنظامى، كه در 23 سپتامبر 1971 در مونترال به امضا رسيد.«

مسأله‏اى كه بايد در اين مورد به آن توجه كرد، اين است كه همكارى بين‏المللى در مورد مبارزه با جرايم سيطره‏ى غيرقانونى بر هواپيماهاى غيرنظامى، در سطح معينى باقى نماند. بلكه سازمان بين‏المللى هواپيمايى غيرنظامى، به طور مداوم و مستمر و با روش‏هاى گوناگون، مانند: برگزارى كنفرانس‏ها، تحقيق و پژوهش، تشكيل كميته‏هاى تخصصى به منظور تعيين و ارايه‏ى سفارش به كشورهاى عضو، انجام تحقيقات علمى، و ديگر راه‏ها، مى‏كوشد تا اركان و پايه‏هاى همبستگى و همكارى بين‏المللى را در اين زمينه تحكيم بخشد.

× بمب‏گذارى و جاسازى مواد منفجره

يكى از قديمى‏ترين روش‏هاى تروريسم، بمب‏گذارى و جاسازى مواد منفجره است.
»تروريست‏ها از قرن نوزدهم اين روش را مورد استفاده قرار دادند. كارشناسان روسى و فرانسوى در آن زمان، از ميزان وسيع استفاده‏ى تروريست‏ها از اين روش ويرانگر براى مبارزه با دشمنانشان سخن گفته‏اند.«(54)
همچنين؛
»با توجه به عوامل متعدد، از جمله سهولت دستيابى به مواد منفجره؛ كه تروريست‏ها با دزدى از كارخانه‏هاى توليد مواد منفجره و پادگان‏ها، و يا ساخت و توليد آن‏ها توسط تروريست‏هاى آموزش‏ديده به آن‏ها دست پيدا مى‏كنند، استفاده از اين روش در ميان تروريست‏ها گسترش زيادى داشته است. علاوه بر آن، بايد قابليت استفاده از اين مواد و واكنش‏هاى ناشى از آن، يعنى صداى مهيب انفجارهاى وحشتناك را مورد توجه قرار داد؛ كه به تروريست‏ها امكان مى‏دهد تا اثر روانى مطلوب خود را ايجاد كنند.«(55)
شايان توجه اين كه، اماكن كه در معرض انفجار قرار مى‏گيرند، متناسب با اهدافى كه تروريست‏ها قصد رسيدن به آن‏ها را دارند، با هم فرق مى‏كنند. در زير به برخى از نمونه‏هاى آن اشاره مى‏شود:
- رستوران‏ها، اماكن تفريحى، ميادين و مجامع عمومى.
- هواپيماها و وسايل حمل و نقل.
- تأسيسات حياتى دولت.
با توجه به خطراتى كه اين روش تروريستى به دنبال دارد، كشورهاى مختلف از طريق توافقنامه‏هاى بين‏المللى، كه براى حل و فصل كلّى مسأله‏ى تروريسم به تصويب رسيده است، به تلاش براى رويارويى با آن پرداخته‏اند.
بر كسى پوشيده نيست كه بمب‏گذارى و جاسازى مواد منفجره و ديگر عمليات تروريستى، در قوانين ملى بيشتر كشورها به عنوان اعمال محرمانه محسوب شده كه بايد از گسترش دامنه‏ى وقوع آن جلوگيرى كرده، از ارتكاب اين اعمال توسط مرتكبان آن‏ها ممانعت به عمل آورد. اما اين شيوه‏ى تروريستى يكى از روش‏هاى رايج و مرسوم تروريسم صهيونيستى شده است. به ويژه بمب‏گذارى در كشورهايى كه مردم آن مخالف رژيم صهيونيستى و برنامه‏هاى توسعه‏طلبانه‏ى آن بوده‏اند.
اين رژيم اشغالگر به دفعات از اين شيوه براى گرفتن انتقام، و نيز كشتار مردم، و ترور شخصيت‏ها و چهره‏هاى مبارز ضدصهيونيستى استفاده كرده است.

× آدم‏ربايى و گروگان‏گيرى

»يكى از روش‏هاى شايع تروريستى كه بيشتر سازمان‏هاى تروريست در كشورهاى مختلف به آن دست مى‏زنند )هر چند كه به طور مشخص عمليات آنان در آمريكاى لاتين متمركز است( آدم‏ربايى و نگهدارى آن‏ها به عنوان گروگان است.«(56)
در تعريف آدم‏ربايى مى‏توان گفت:
»آدم‏ربايى يعنى سلب آزادى فرد يا قربانى، با استفاده از روش‏هاى خشونت‏بار؛ و نگهدارى وى در محلى كه تحت كنترل و سيطره‏ى ربايندگان قرار دارد، و براى رسيدن به هدف خاصى انجام مى‏گيرد.«(57)

بايد توجه داشت كه:
»خطرات آدم‏ربايى تنها به قربانى محدود نمى‏شود؛ بلكه با توجه به تنش‏هاى شديدى كه در سطح روابط كشورهاى ذى‏ربط به وجود مى‏آورد، خطرات آن در سطح كشورها بلكه جهان گسترش مى‏يابد.«(58)

راجع به انگيزه‏هاى اين كار بايد اشاره كرد:
»آدم‏ربايى عوامل و انگيزه‏هاى زيادى دارد، از جمله انگيزه‏هاى شخصى، مانند انتقام؛ تسويه حساب، كه جزو اعمال و فعاليت‏هاى تروريستى به شمار نمى‏رود؛ انگيزه‏هاى مادى، كه براى تأمين نيازهاى مالى فعاليت‏هاى رو به رشد اين سازمان‏ها صورت مى‏گيرد؛(59) و عوامل و انگيزه‏هاى سياسى.«

آن‏چه ذكر شد، عمده‏ى انگيزه‏هاى آدم‏ربايى و گروگان‏گيرى را تشكيل مى‏دهند، كه به طور اساسى در موارد زير جلوه‏گر مى‏شوند:(60)
- »ايجاد انعكاس وسيع مردمى در برابر قضيه‏ى تروريست‏ها.
- اعمال فشار بر دولت‏ها و حكومت‏هاى ذى‏ربط براى پاسخگويى به درخواست‏هاى تروريست‏ها.
- وادار كردن برخى از دولت‏ها به انصراف از تصميم يا سياستى كه با منافع گروه تروريست منافات دارد.
- تحت تأثير قرار دادن موضع‏گيرى برخى دولت‏ها در برابر مسائلى كه تروريست‏ها به خاطر آن فعاليت مى‏كنند.
- وادار كردن دولتى به اعمال فشار بر دولت ديگر، تا ]دولت تحت فشار[ مواضع انعطاف‏پذيرى در برابر خواسته‏هاى تروريست‏ها اتخاذ كند.
- وادار كردن يك سازمان دولتى، يك شخصيت حقيقى يا حقوقى و يا مجموعه‏اى از افراد به انجام يا عدم انجام يك كار شخصى.
اين در حالى است كه قربانيان آدم‏ربايى و گروگان‏گيرى رامى‏توان به چهار دسته تقسيم كرد؛ اين چهار دسته، از حيثيت ماهيت و جايگاهى كه دارند، و هدفى كه تروريست‏ها با ربودن هر دسته به طور جداگانه دنبال مى‏كنند، با يكديگر تفاوت دارند؛ اين چهار دسته عبارت‏اند از:(61)
«1. ديپلمات‏ها و شخصيت‏هاى برجسته‏ى جامعه.
2. افرادى كه در وضعيت‏هاى از پيش طراحى شده ربوده مى‏شوند.
3. كودكان، و به ويژه كودكان مدارس ابتدايى.
4. افراد عادى كه نه طى يك برنامه از پيش تعيين شده بلكه بر حسب اتفاق ربوده مى‏شوند.«

به دليل خطر آدم‏ربايى و گروگان‏گيرى، و افزايش تعداد و گسترش دامنه‏ى آن‏ها؛ جامعه‏ى بين‏المللى به منظور جلوگيرى از اعمال تروريستى و آثار خطرناك آن، در سطوح و جهات مختلف به فعاليت پرداخته است.
در سطح منطقه‏اى، كشورهاى عضو سازمان كشورهاى آمريكايى، »توافقنامه‏ى جلوگيرى و تعقيب اعمال تروريستى را، كه به شكل جرايم عليه افراد و گروه‏هاى مهم بين‏المللى انجام مى‏گيرد، و همچنين سوءاستفاده‏هاى مربوز به اين جرايم را، در سال 1971 به امضا رساندند.
در سطح بين‏المللى نيز، سازمان ملل متحد توافقنامه‏هايى را در اين زمينه منعقد كرده است كه از آن جمله است:
»- توافقنامه‏ى 1973 نيويورك؛ در مورد جلوگيرى و مجازات جرايمى كه عليه اشخاص تحت حمايت بين‏المللى، از جمله ديپلمات‏ها، صورت مى‏گيرد.
- توافقنامه‏ى بين‏المللى سال 1979 ، در مورد مبارزه با گروگان‏گيرى.(62)

على‏رغم وجود اين توافقنامه‏ها، و تعيين مجازات جرايم آدم‏ربايان از سوى مجامع بين‏المللى؛ پرونده‏ى تروريسم صهيونيستى، كه پس از اشغال،در رژيم صهيونيستى تجلى يافته است؛ پر از عمليات آدم‏ربايى در كشورهاى ديگر، و انتقال ربوده شدگان - كه از ديگر مليت‏ها از جمله: آلمانى، لبنانى، ايرانى و... بوده‏اند - به فلسطين اشغالى است.

× كمين‏گذارى و تيراندازى

كمين‏گذارى و تيراندازى نيروهاى نظامى و اطلاعاتى رژيم صهيونيستى، به ويژه نيروهاى امنيتى و اطلاعاتى وابسته سازمان جاسوسى اسرائيل موساد؛ و سازمان اطلاعات اسرائيل شاباك؛ و دستگاه امنيتى آن شين‏بث؛ به صورت يك عمليات رايج تروريستى اين رژيم درآمده است.
اين رژيم از ابتداى اشغال فلسطين در سال 1948، دست به تلاش گسترده‏اى براى ترور رهبران مقاومت فلسطين و مبارزان و حتى مردم مسلمان اين سرزمين زد. در اين راه، از كمين‏گذارى و تيراندازى، به نحو گسترده و بى‏سابقه‏اى - نه تنها در داخل سرزمين‏هاى اشغالى فلسطين، بلكه در خارج از آن، به ويژه در لبنان - استفاده شد.
بسيارى از رهبران مقاومت فلسطين و نيز مبارزان مسلمان لبنانى، با استفاده از اين شيوه، از سوى نيروهاى تروريستى رژيم صهيونيستى ترور شدند.(63)

× استفاده از مواد شيميايى

يكى از شيوه‏هاى اجرايى ترور نيروهاى مبارز ضد صهيونيستى و رهبران و اعضاى فعال جنبش مقاومت فلسطين، استفاده‏ى اين رژيم از مواد شيميايى كشنده و بيمارى‏زا، به ويژه سرطان‏زاست. رژيم صهيونيستى، بارها با استفاده از اين شيوه، رهبران مقاومت ضد صهيونيستى را هدف قرار داده است، تا آن‏ها را يا به طور كل نابود كند؛(64) و يا آن‏ها را به وسيله تشعشعاتى كه از اين مواد سمى و شيميايى خارج مى‏شود، در كنترل و تحت نظر دايمى خود قرار دهد.
»يكى از اين مواد شيميايى كه سرويس امنيت عمومى اسرائيل شاباك استفاده مى‏كند، يك ماده‏ى شيميايى پرتودار به نام ابروسل است، كه حاوى اشعه‏ى مگانديوم مى‏باشد. رژيم صهيونيستى لباس فلسطينى‏هاى بازداشت شده را به اين ماده‏ى شيميايى آغشته مى‏كند، تا پس از آزادى، امكان تعقيب آن‏ها توسط مزدوران اسرائيلى وجود داشته باشد. شاباك با استفاده از خودروهايى كه مجهز به سيستم‏هاى پيشرفته‏اى حساسيت زيادى نسبت به ماده‏ى ايرسول دارد، به راحتى مى‏تواند محل فرد مذكور را شناسايى كند.
ماده‏ى مگانديوم به كار رفته در ايروسل، به دليل دارا بودن تشعشعات سرطان‏زا، يك ماده‏ى كشنده است. علاوه بر آن، ماده‏ى ايرسول موجب ناتوانى جنسى براى مردان مى‏شود؛ امرى كه در كاهش تعداد فلسطينى‏ها در برابر اسرائيلى‏ها مؤثر خواهد بود. اين ماده توسط آكادمى تحقيقات زيست محيطى و شيميايى، كه در زمينه‏ى توليد سلاح‏هاى مدرن و سلاح‏هاى شيميايى فعاليت مى‏كند، ساخته شده است. لازم به ذكر است كه سرويس اطلاعاتى اسرائيل، به منظور بهره‏گيرى از اين سلاح‏ها، با اين مؤسسه‏ى تحقيقاتى همكارى نزديك دارد.«(65)

× استفاده از وسايل الكترونيكى پيشرفته

»سرويس امنيت عمومى اسرائيل شاباك، وسايل الكترونيكى پيشرفته‏اى را به منظور تعقيب رهبران فلسطين، كه از نظر اين سازمان بايد كشته شوند، به كار گرفته است. شاباك با رديابى مكالمات مقامات فلسطينى از طريق تلفن همران، و جست و جوهاى آن‏ها از طريق هواپيماهاى بدون سرنشين، اقدام به ترور آن‏ها مى‏كند، شاباك با نصب ده‏ها شبكه‏ى رديابى الكترونيكى در نواحى مختلف كرانه‏ى باخترى و نوار غزه، براى تضعيف مقامات فلسطينى، عمليات تروريستى خود را انجام مى‏دهد. اين شبكه‏ها قادر هستند تا از طريق تلفن همراه، موقعيت مكانى فرد مكالمه‏كننده را شناسايى مى‏كنند.«(66)
نيروهاى امنيتى و ارتش اسرائيل، با دنبال كردن سياست »مشت آهنين« هميشه در تلاش بوده‏اند تا از پيشرفته‏ترين تجهيزات نظامى عليه مبارزان فلسطينى استفاده كنند. لذا استفاده از تلفن همراه، در ترور رهبران انتفاضه‏ى فلسطين - به دليل اين كه نيروهاى اسرائيل در مقابله‏ى مستقيم با فلسطينيان قرار نخواهند گرفت، و در نتيجه تهديدى متوجه اين نيروها نخواهد شد - شيوه‏ى موفقى بوده است.(67)
صفحه بعد فهرست صفحه قبل