صفحه بعد اقتصاد صفحه قبل

اقتصاد

زمانی که جنبش صهیونیستی فعالیت سیاسی خود را برای تشکیل دولتی یهودی در سرزمین فلسطینی آغاز نمود، برای این دولت یک طرح اقتصادی مشابه با طرح‌های استعمارگرانه دولت‌های اروپایی در آمریکا، استرالیا و آفریقا ارائه کرد. می‌دانیم که طرح‌های اروپائیان بر دو نکته مبتنی بود: نکته اول وجود اراضی وسیع و بی مالک و نکته دوم آمادگی کاشفان اروپایی برای بهره برداری و آبادی این اراضی بود. شعار معروف صهیونیست‌ها در آن دوران این بود: تشکیل دولت اسرائیل یعنی بازگشت ملتی بی سرزمین (یهود) به سرزمینی بی ملت (فلسطین)، پیداست که این شعار با طرح‌های عنوان شده اروپاییان تفاوت ندارد. البته این شعار کاملاً برخلاف واقعیات موجود بود. زیرا از لحاظ زمین، در فلسطین زمین آزاد و بی مالک وجود نداشت و بهترین شاهد بر این مدعا، برابری ارزش اقتصادی زمین در فلسطین با ارزش آن در ایالات متحده در اوایل این قرن (قرن بیستم) بود. تلاش صهیونیست‌ها برای خرید زمین در فلسطین سبب افزایش زاید الوصف بهای آن شد، چنانکه بهای زمین تقریباً هر ۴ سال دو برابر می‌شد.

از سوی دیگر توصیف یهود به عنوان ملتی بی سرزمین، توصیفی نادرست و غلط انداز است. زیرا یهودیان ساکن اروپای غربی، آمریکای شمالی و آمریکا جنوبی هنگامی خود را شهروند آن دیار می‌دانند که از حقوق و وظایف یکسانی با سایر شهروندان برخوردار باشند، از این رو هیچگاه تمایلی به مهاجرت به سرزمین فلسطین ندارند. یهودیان روسیه و اروپای شرقی که همواره در معرض سرکوب نژادی قرار داشتند، آمریکا را به عنوان نخستین انتخاب خود برای مهاجرت به حساب آورده و می‌آورند. در سالهای مهاجرت بزرگ یهود (۱۹۰۵ تا ۱۹۱۴) بیش از یک میلیون یهودی از اروپا به آمریکا مهاجرت نمودند، در حالی که در همین فاصله تنها ۳۰ هزار یهودی راهی فلسطین شدند. مهمتر آنکه ۸۰% کسانی که به فلسطین رفتند، پس از چند ماه یا چند هفته، فلسطین را ابتدا به مقصد اروپا و از آنجا به قصد آمریکا ترک کردند.

صفحه بعد فهرست صفحه قبل