پاورقی‌ها	صفحه قبل
پاورقی‌ها: J. Linz and A. Stepan, Problems of Democratic Transition and Consolidation, Baltimore: John Hoplins University Press, 1996, Chapter 2 واضح است که تناقض بالقوه پیش از این شناسایى شده است. (براى مثال نگاه کنید به Stepan, 1994, Taylor, 1998). نکته مهم در اینجا این است که تناقض نامبرده را به جزء بنیادین نظریه دموکراسى تبدیل کنیم در زمان نوشتن این مقاله (آوریل ۲۰۰۰) مذاکرات در حال انجام احتمالأ به موافقتنامه‌ها و پیشرفت‌هایى مى‌انجامد یا برعکس. بن‌بست اصلى به این واقعیت مربوط مى‌شود که توافقنامه‌هاى اسلو یک چارچوب زمانى را تعریف کرده که هم اکنون به طور چشم‌گیرى به تعویق مى‌افتد. انتظار مى‌رفت که مذاکرات در فاصله ماه مه ۱۹۹۶ تا ماه مه ۱۹۹۹ انجام گیرد. در حال حاضر هیچ مذاکره مهمى بین طرفین وجود ندارد. L.L. Crinberg, \"Imagined Peace: Military, Politics and Boundaries Towards the End of the Century,\" Lecture in the confernce Military Society and Civil Society in Israel, Haifa: Haifa University, May 5-6, 1999 محور برده‌دارى در آمریکا معمولأ مبارزه‌اى براى رسیدن به دموکراسى محسوب مى‌شود، اما این امر به واسطه فرایندهاى دموکراتیک ممکن نشد، بلکه پیامد جنگ‌هاى داخلى بود M. Mann, \"The Dark Side of Democracy: The Modern Tradition of Ethnic and Political Cleansing,\" New Left Review, No. 235,1999, pp. 180-45 P. Chatterjee, The Nation and its Fragments, Colonial and Post-Colonial Histories, New Jersey: Princeton University Press, 1993 M. Mann, Democracy, Organic Nationalism and Ethnic Wars,paper Presedted in the conference Challenges to Democracy: Peripheries as a Vantage Point, Beer Sheva: Ben Gurion University, May 19-21, 2000 در درون این نظریه اسرائیل نمى‌تواند روابط صلح‌آمیز خود را با همسایگان عربش برقرار سازد چرا که اسرائیل تنها دموکراسى در منطقه خاورمیانه است A. Kemp, Territorial Nationalism: The Labor Movement Discourse on Boundaries, MA Thesis, Tel Aviv: Tel Aviv University, Hebrew, 1992 L.L. Grinberg, op.cit B. Morris, The Birth of the Palestinian Refugee Problem 1947-1949, Cambridge: Cambridge University Press, 1987 B. Kimmerling (ed.), Israeli State and Society, Albany: SUNY Press, 1989 (۱۹۹۴ و ۱۹۹۶) O\'Donnel از محدودیت‌هاى دموکراسى و قابلیت رهبران غیردموکراتیک براى حکومت کردن در محدوده تعریف رسمى از دموکراسى انتقاد کرده است. چنین استفاده سفسطه‌آمیز از واژه دموکراسى، تعیین‌کننده‌ترین تبیین براى افزایش «ضمانت» به مفهوم دموکراسى است (Collier and Levitsky 1997) شمار رو به تزاید رژیم‌هایى که واجد برخى ویژگی‌هاى رویه‌اى رژیم‌هاى دموکراتیک اما فاقد فرایند پویاى دربرگیرندگى هستند، گواهى بر این مدعاست ژاین شرایط لزوما به این معنا نیست که آن گروه‌ها براى سازماندهى مبارزه قدرت دارند D. Collier and S. Levitsky, \"Democracy With Adjectives,\" World Politics, No. 49, 1997, pp. 430-51 J. Rotshild, Ethnopolitics, New York: Columbia University Press, 1981 Y. Peled, \"Ethnic Democracy and the Legal Construction of Citizenship: Arab Citizens of the Jewish State,\" American Political Science Quarterly, Vol. 86, No. 2, 1992 Grinberg, op.cit G. O\'Donell, \"Illusions about Consolidation,\" Journal of Democracy, No.7, pp. 34-51 Grinberg, op.cit اعلامیه‌هاى مستمر یوسى سرید (رهبر حزب حامى صلح میرتز) مبنى بر اینکه دولت فلسطینى هم اکنون وجود دارد نشان‌دهنده نگاهى است که بر ابعاد نمادین دولت- رئیس‌جمهور، پارلمان و پرچم- و اساس سرزمینى واقعى آن تأکید دارد عناصر آن شامل حزب حاکم ماپاى، دو گروه منشعب از ماپاى، آگودات آوادا و رافى و یک حزب تندرو کارگر پایه و حزب سوسیالیست- صهیونیست حامى شوروى یعنى ماپام مى‌شدند اجزاى تشکیل‌دهنده آن شامل حزب ملى‌گراى تندرو به رهبرى مناخیم بگین، هروت و طبقات متوسط و بالایى که حزب لیبرال را بنا نهادند و گروه کوچک قدیمى هروت یعنى مرکز لیبرال بودند به هیچ‌وجه روشن نیست که هدف انگلیسى‌ها ماندن در فلسطین، پس از جنگ جهانى دوم بوده باشد. اما روشن است که سازمان‌هاى تندرو زیرزمینى نظامى واجد منافعى براى نشان دادن مشارکتشان در تلاش براى آزادى از سلطه انگلیسى‌ها بودند و برنامه آنها براى در دست‌گرفتن دولت در آینده است. (نگاه کنید به ۱۹۹۹، Seger)، کوشش مشترک همه احزاب صهیونیستى به راه انداختن مبارزه ملت‌سازى به‌عنوان سیاست‌هاى ضد استعمارى و ضدانگلیسى، حتى دست یازیدن به جنگ به‌عنوان پدیده‌اى ضدانگلیسى به علت برخوردهاى میان ملت‌هاى عرب همسایه بود. جنگ داخلى با فلسطینیان و بیرون راندن آنها در روایت‌هاى ملى فراموش شد. جنگ، «نبرد در راه استقلال» تصور شد و همکارى انگلیسى‌ها ـ صهیونیسم مورد انکار قرار گرفت حزب کمونیست راکاخ ، یک گروه از حزب کمونیست متحد ماکى که در سال ۱۹۶۵ انشعاب کرده بود که خواست ملى آنها شناسایى حقوق شهروندان عرب در اسرائیل و فلسطینیان در سرزمین‌هاى اشغالى بود، از جانب اعراب فلسطینى مورد حمایت قرار گرفت این سیاست‌هاى جایگزین، چونان هزینه‌هاى واقعى دوبار ظاهر شدند. دفعه نخست پس از جنگ توبه در سال ۱۹۷۱ به هنگام سفرهاى میانجى‌گرانه فرستاده دبیرکل سازمان ملل بود و دومى پس از یوم کیپور در سال ۵-۱۹۷۴ به هنگام کوشش‌هاى میانجى‌گرانه هنرى کیسینجر Y. Shpiro, Herut On the Road to Power, Tel Aviv: Am Oved, 1989, Y. Shapiro, Politicians as an Hegemonic Class: The Case of Israel, Tel Aviv: Sifriat Poalism,1996 Y. Ben Porat, \"The Conservative Turnabout that Never Was: Ideology and Economic Policy in Israel Since 1977,\" Jerusalem Quarterly, No. 115, 1982, pp.3-10. L.L.Grinberg, Split Corporatism in Israel, Albany: SUNY Press, 1991 M. Shalev, Labour and the Political Economy in Israel, Oxford: Oxford University Press, 1992. S. Bichlev, The Politcal Economy or Military Spending in Israel, Ph.D Thesis, Hebrew, Jerusalem: Hebrew University, 1991, L.L. Grinberg, The Crisis of Statehood: A Weak State and Strong Political Institutions, Journal of Theoretical Politics, No. 5, 1993, pp.89-107 S. Helman, \"From Soldiering and Motherhood to Citizenship, A Study of For Israeli Peace Protest Movemnets,\" Social Politics, pp. 292-313 کارتل‌گرایى سیاست در اسرائیل از سوى آریان و من در کنفرانس ISS به هنگام بحث و تبادل نظر بر روى نتایج انتخابات سال ۱۹۹۶ خواست شد من در جاى دیگرى این ترکیب را قبیله‌گرایى ایدئولوژیک تعریف کرده‌ام، عمدتا به این خاطر که بسیج فراگیر و علیه دیگرى جهت‌گیرى شده بود و هر شکلى از مذاکرات فیمابین مورد غفلت قرار گرفته بود. اردوگاه‌ها به واسطه نهادهاى قبیله‌اى بدون هیچ گونه بحثى در باب سیاست‌هاى قطعى که احزاب به اجرا گذارده بودند بسیج شده بودند از جمع ۱۲۰ عدد شرکاى کارگر در حکومت ۵۱ کرسى کنیست: ماراخ ۴۴، یعاد ۳، رافى ۱، شنیوى ۳ و لیکود ۵۴ کرسى کنیست: لیکود ۴۱، مفدال ۴، آگودات اسرائیل ۲، مورشا ۲، شاس ۴ و تامى ۱ کرسى در اختیار داشتند. تنها ۱۵ کرسى کنیست در اختیار مخالفین بود؛ ۶ کرسى از آن راست، ۹ کرسى از آن چپ. A. Arian, Elections in Israel- 1984, Tel Aviv: Tel Aviv Publishing Co, 1986, A. Arian. Elections in Israel-1988, Bonlder\'o Colorado: Westview, 1990, A. Diskin, Elections and Voters in Israel, New York: Prager, 1991 B, Kimmerling and J. Migdal, Palestinians, The Making of people, Cambridge: Harvard University Press, 1993 همه حکومت‌ها، راست، چپ یا ائتلافى. راست بین سال‌هاى 1992-1990، چپ بعد از سال 1992 و ائتلافى بین ۱۹۹۰ـ۱۹۸۸ یشا Yesha مخفف عبرى براى کرانه باخترى و نوار غزه است. [و از ۳ واژه زیر حاصل مى‌شود]. یهودا، شومرون Shomron و عزا Azza J. R. Nasser and Heacock (eds.), Intifada, New York, Prager, 1990, S. Tamari, \"The Palestinian Movement in Transition: Historical Reversals and the Uprising,\" Journal of Palestine Studies, NO. 20,1991, pp. 57-70 U. Ben Eliezer, \"The Meaning of Political Participation in a Nonliberal Democracy,\" Comprative Politics, No. 25,1993, pp. 397-412 هلمن، نخستین گام در چانه‌زنی‌ها درباره آزادى عمل شهروندى یهودى به هنگام جنگ لبنان در سال ۱۹۸۲ ظاهر شد. با مبارزه‌اى سازمان‌یافته به‌وسیله یش گرول (Yesh Grul) که از شرکت در جنگ امتناع ورزیدند. من با هلمن درباره معناى اصلى جنگ لبنان و جنبش سرپیچى سربازان کاملأ موافقم. به هر حال پس از عقب‌نشینى از لبنان، این جامعه مدنى خود مختار، بالقوه مسکوت ماند و ناگهان توسط انتفاضه بیدار شد. من نقش تعیین‌کننده تفاوت‌ها را مسلم و غیر قابل چون و چرا مى‌دانم. جنگ لبنان خارج از حوزه دموکراسى غیر واقعى اتفاق افتاد و بدین معنى یک جنگ خارجى به شمار مى‌آمد. با این وجود، این جنگ، گام تعیین‌کننده‌اى در بیدارى جامعه مدنى یهود و فلسطین بود، بدین علت که تخریب‌کننده اسطوره چپ‌گراى امنیت به شمار مى‌آمد استدلال مشابهى، ارتش پرتغالى را از آنگولا بیرون راند و آن را به بازیگرى کلیدى در انتقال به سوى دموکراسى در پرتغال مبدل نمود. ر. ک: K. Maxwell, \"Regime Overthrow and the Prospects for Democratic Transition in Portugal,\" in O\'Donnel, Schmitter and Withehead (eds.), Transitions front Authoritarian Rule: Southern Europe, Baltimore: Johns Hopkins University Press, 1986 مایلم بر این نکته تأکید بورزم که مشروعیت‌زدایى از سرکوب، آشکارترین ویژگى این جمع‌بندى نظامى است. در مورد انتفاضه هیچ راه حل نظامى وجود ندارد. قبل از انتفاضه ارتش بدون مقاومت قابل توجهى از جانب افکار عمومى اسرائیل، تظاهرات مدنى توده‌ها را سرکوب مى‌کرد .G. Shafir and Y. Peled, \"Peace and Profits: The Globalization of Israeli Business and the Peace process,\" in The New Israel: Peace and Socio -Economic Liberalization, ed. by Shafir and Peled, London: westview, 2000. Y. Peled, \"Towards a Redifintion of Jewish Nationalism in Israel? The Enigma of Shas,\" Ethnic and Racial Studies, No. 21,1998, pp. 703-727 طرح‌هاى صلح توسط شیمون پرز رهبر حزب کارگر و با هدف گفت وگو بر سر مصالحه سرزمینى با ملک حسین پادشاه اردن و نه با فلسطینى‌ها تدارک دیده شد اسحاق رابین که در نمایش مدخلیتى نداشت، این کوشش عقیم را تمرین وحشتناک خواند ماپام در سال ۱۹۸۸ از اتحاد با حزب کارگر جدا شده، از ورود به حکومت اتحاد ملى امتناع نمود یکى از رایج‌ترین شعار‌ها در انتخابات سال ۱۹۹۲ این بود: «ما مشتاق تو هستیم- رهبران فاسد» شکست سال ۱۹۹۰، جنبش اصلاحات را برانگیخت، چرا که در نهایت به واسطه فسادى که به‌وسیله دو عضو کنیست که افکار خود را تغییر داده بودند و از ائتلاف لیکود حمایت مى‌کردند، ناکام مانده بود لیکود از ۴۰ به ۳۲ و احیا (تحیا) از ۳ به صفر تنزل کردند کارگر از ۳۹ به ۴۴ افزایش یافت و حزب به طور ملموسى حامى صلح شناخته شد، میرتز از ۱۰ به ۱۲ کرسى صعود کرد، ۲ حزب افراطى جناح راست یعنى ملدت و ترومت که هدفشان سرکوب و حتى انتقال فلسطینى‌ها بود ظهور کردند و با هم ۱۱ کرسى کنیست را صاحب شدند رابین قول داد با فلسطینى‌ها مذاکره کرده و ظرف 9 ماه به توافق اصولى با آنان دست یابد. ذکر این نکته مهم است که پس از جنگ خلیج‌فارس یک کنفرانس صلح بین‌المللى در مادرید تشکیل شد و نمایندگان فلسطینى نوار غزه و کرانه باخترى به رهبرى حیدر عبدالشریف، فیصل حسینى و حنان عشراوى با حکومت لیکود مذاکره کردند. این مذاکرات که از راه دور به‌وسیله ساف حمایت مى‌شد بى‌نتیجه ماند این دو حزبى بودند که از جانب فلسطینى‌ها مورد حمایت قرار گرفتند. براى نخستین بار آنها نقش قانونى در حمایت از حکومت بر عهده داشتند. على‌رغم این واقعیت که آنها عضو ائتلاف نبودند، حزب کارگر درباره شرایط حمایت آنها در مذاکره دایمى با آنها به سر مى‌برد C. Offe, \"Homogeneity and Constitutional Democracy: Coping with Identity Conflicts throngh Group Rights,\" The Journal of Political Philosophy, No. 6, 1998, pp. 113-141 روزنامه‌ها، ۲۳ ژوئن ۱۹۹۲ G. Shafir, \"Business in Politics: Globalization and the Search for Peace in South Africa and Israel/ Palestine,\" in Israel: The Dynamics of Change and Continutiy, ed. by Levi Faur, Sheffer and Vogel, G. Shafir and Peled, Ibid, L.L.Grinberg. \"A Theoretical Framework for the Analysis of the Israeli Palestinian Conflict,\" Revue Internationale de Sociologie, No.l, 1994, pp. 68-89 شعار انتخابات این بود: «اسرائیل منتظر رابین است، این شعار بر ترانه مغرورانه نوشته شده پس از جنگ سال ۱۹۹۷ یعنى زمانى که رابین رئیس ستاد به شمار مى‌آمد بود. شعار این بود «ناصر منتظر رابین است» اکنون اسرائیل چشم به راه رابین براى اتمام پروژه بود که در نهایت بر جنگ غلبه کرد ابتکار عمل براى قانون جدید از سوى سازمان‌هاى جامعه مدنى ارایه شد که در سال ۱۹۹۰ علیه فساد احزاب سازماندهى شده بودند، اما رابین، حامیانش آن را ابزارى براى دور زدن تصویر محافظه‌کارانه اسطوره‌اى حزب وی می‌دیدند رابین میان شهرک‌نشین‌ها بر پایه دیدگاه سیاسى آنها تمایز ایجاد کرد: زمانى که آنها با ابتکارات حزب لیکود در مناطق پر جمعیت فلسطینى و با هدف ممانعت در مصالحه سرزمینى به‌وجود آمدند، وى آنها را شهرک‌هاى سیاسى نامید و زمانى که آنها به‌وسیله وزراى کارگر ایجاد شدند، شهرک‌هاى امنیتى بودند. شهرک‌هاى سیاسى غیر قانونى بودند، اما شهرک‌هاى امنیتى غیرسیاسى رابین یک سیاست کاملأ پیچیده نسبت به شهرک‌نشینان اتخاذ کرد که شامل مشروعیت‌زدایى زیادى نمادین و نگهدارى واقعى آنها بود. در باب اهداف و استلزامات این سیاست نگاه کنید به: (Grinberg, Forthcoming) L. Grinberg, 1994, op.cit شافیر Shafir میان فرایند مذکور و روند دموکراتیک شدن در آفریقاى جنوبى مقایسه‌اى انجام داده است. اما مقایسه نشان مى‌دهد که موارد به طرز قابل توجهى از منظر سیاسى کاملأ با هم متفاوتند. در آفریقاى جنوبى که اشتمال سیاهان در فضاى سیاسى بدون از کار انداختن الزامى روابط استعمارى میان سیاهان و سفیدها است یک استعمارگرایى داخلى به‌وجود آمده است. لوستیک، این مورد را با استعمارزدایى از ایرلند و الجزایر مقایسه مى‌کند که تا اندازه‌اى به قضیه مورد نظر نزدیک است. مهم‌ترین تفاوت این است که مانند آفریقاى جنوبى و برخلاف انگلیس و فرانسه یک جامعه شهرنشین است. برخى مناطق درهم ادغام شده نشان مى‌دهند که عدم آمیختگى افرادى که براى مثال واجد یک پایتخت مشترک هستند غیرممکن مى‌باشد. بنابراین از کار انداختن سلطه استعمارى در اینجا اندکى مشکل‌تر است تا در الجزایر و ممکن است به ایرلند شمالى شبیه باشد G. O\'Donnel and Schmitter, 1986, op.cit L. Grinberg, 1994, op.cit., pp. 80-81 Y. Beilin, Touching Peace, London: Wienfeld and Nicolsan 1999, U. Savir, The process. Tel Aviv: Yediot Hacharonot, Hebrew,1998 U. Savir, 1998, Ibid, S. Elmusa and M.E1. Jaafari, \"Power and Trade: The Israeli-Palestinian Economic Protocol,\" Journal of Palestine Studies, No. 24, pp. 14-32 برجسته‌ترین مورد انتخابات تل‌آویو بود که نامزد حزب لیکود (میلو) از سوى حزب چپ‌گراى میرتز علیه نامزد حزب کارگر حمایت مى‌شد L. L. Grinberg and G. Shafir, 2000, op.cit D. Ben Simon, A New Israel, Tel Aviv: Aryeh Nir Publishers, Hebrew, 1997 پذیرفته‌شده‌ترین تفسیر از دخالت سیاسى از زمان ترور رابین قانون جدید انتخابات مستقیم نخست‌وزیرى است که تقسیم آرا میان دو ورقه راى را تسهیل کرد. تغییر قواعد بازى آشکارا بر سرعت این فرایند مى‌افزاید. اما این نگاه نهادگرایانه، کاهش‌گرا است و از تبیین احساس ضعف دو مجموعه بزرگ براى مناسب بودن و ظهور دستور کارهاى جدید ناتوان است. نکته جالب این است که ذره‌اى شدن نه فقط در درون چارچوب قطب‌بندى دوگانه اسطوره‌اى چپ و راست که بیشتر در تنظیم دستور کارهاى جدید حادث مى‌شود، اینها هیچ کدام پیامد قانون جدید انتخابات مستقیم نخست‌وزیرى نیست تظاهرات علیه رابین عمدتأ به علت ناتوانى در بسیج حامیان غیرمذهبى لیکود شکست خورد D. Ben Simon,1997, op.cit., A. Kapeliouk, Rabin-un Assassinat Politique, Tel Aviv: Sifriat Poalim, Hebrew شعار راهپیمایان هم خطاب به مقاومت خشن شهرک‌نشینان و هم به بمب‌گذاری‌هاى گروه‌هاى اسلامگرا این بود «صلح آرى، خشونت نه» L. L. Grinberg, Forthcoming, \"The Revevrsal of Peace: Rabin\'s Assasination in Historical Perspective,\" Paper presented in the AIS Conference, Jun 2000, Tel Aviv در اینجا اطلاعات بر مبناى آراء جمع‌آورى شد پس از ترور رابین است L. L. Grinberg, Forthcoming, op. cit ,.D. Ben Simon,, 1997, op.cit تغییر بلافاصله پس از ترور رابین اتفاق افتاد، با دستور به قتل یحیى آیاش (موسوم به «مهندس» واحدهاى نظامى چاماس) و بعدا با عملیات نظامى در لبنان با خوشه‌هاى خشم این پاسخ سازمان‌هاى نظامى به ترور مهندس بود L. L. Grinberg, \"The 1996 Elections: Sociological and Political Aspects,\" Roundtable, ISS Annual Conference, February 1997, Tel Aviv در اینجا اطلاعات انتخابات سال ۱۹۹۶ راز کراکوتزکین Raz Krakotzkin در مقاله خود «صلح بدون اعراب» استدلال مشابهى را مطرح مى‌کند، اما با یک تفاوت عمده، او توافقنامه‌هاى صلح اسلو را تحریم فضاى فلسطینیان مى‌داند که بر اساس گفتمان گذشته دو جناح چپ و راست قرار دارد استدلال من در اینجا این است که فرایند مذکور مبارزه‌اى محسوب مى‌شد که پیامد آن بازگشت به غفلت پیش از اسلو از فضاى سیاسى فلسطینى‌ها بود روزنامه‌ها، ۲۰-۲۴ سپتامبر، ۱۹۹۶ روزنامه‌ها، ۳۰-۲۵ سپتامبر، ۱۹۹۶ پس از ملاقات میان شیمون پرز و یک ژنرال (شاکور) که پس از حوداث تونل، شدیدا از نتانیاهو انتقاد کرد، ژنرال به سوى افسران آتش گشود. این هم تلاشى براى اثبات حقله‌هاى ارتباط میان نخبگان نظامى و حزب کارگر و هم ابزارى براى اخطار به ارتش بود آریل شارون «افراطی» اعلام کرد که عقب‌نشینى از بیش از ۹٪ سرزمین‌ها یک ریسک امنیتى خواهد بود، در حالى‌که اسحاق مردخاى با ۱۳٪ موافق بود و فلسطینى‌ها ادعای ۳۰٪ زمین‌ها را داشتند حکومت نتانیاهو در نتیجه تفاهم‌نامه واى ریور رو به زوال رفت و یک همکارى عجیب و غریب میان احزاب مخالف حامى صلح و احزاب ائتلاف که مخالف واى ریور بودند موجب شکل‌گیرى اکثریت در کنیست شد که براى انتخابات جدید راى دادند Y. Peri, \"The 1999 Elections: The Democratic Putsh,\" Lecture in the Conference, Military Society and Civil Society in Israel, May 5-6, 1999, Haifa: Haifa University حزب کارگر با هدف فرار از تصویر اسطوره‌اى خود، جبهه‌اى را با گروه کوچک تشکیل داد، یکى به رهبرى دیوید لوى، که از حزب لیکود جدا شد و دیگرى به رهبرى گروه میانه‌رو مذهبى میماد که آراء مفدال را به سوى خود جلب کرد. این دو گروه سه کرسى کنیست را به دست آوردند به طورى که تصویر ۴۵ کرسى کنیست براى لیکود و کارگر اغراق‌آمیز است در حقیقت حزب کارگر ۲۳ و لیکود ۱۹ کرسى کسب کردند حزب مرکزى ۶ کرسى، حزب براى تغییر ۶، اسرائیل بعلیا ۶ و حزب کارگران ۲ کرسى حزب شاس ۱۷ کرسى و لیکود ۱۹ کرسى مفهوم جامعه احزاب، اشاره به دستور کارهاى پس از منازعه دارد که بعد از انتخابات و در جریان بحث‌هاى پیش آمده بعد از انتخابات سال ۱۹۹۶ پیشنهاد شده است یکى از احزاب پس از انتخابات انشعاب کرد در اینجا نیز به همین منوال یکى از احزابى است که پس از انتخابات انشعاب کرد حزب مرکزىء، حزب کارگران ۲ و حزب اتحاد ملى ۴ کرسى در عبرى این سیاست بدل به شعارى شده است که بر واژه هر کسى Cuuulam تأکید مى‌کند پیش از انتخابات، وى با این قول که از بیت- ال (شهرکى در شمال رام الله) عقب‌نشینى نمى‌کند، در حقیقت تمایزى را که میان شهرک‌هاى امنیتى و سیاسى برقرار کرده بود را رد کرد Lev Grinberg, \"Imagined Democracy, Imagined Peace; Reaframing Israeli Politics,\" http://www.bgu.ac.il/humphrey/seminar/article%201Lev.htm مترجم از همکاری صمیمانه جناب آقای دکتر علی بیگدلی و سیدرضد میرطاهر سپاسگذاری می‌کند لیلا چمن‌خواه زرندی: دانشجوی دکترای علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس
	فهرست	صفحه قبل